|
آيا چيزی به نام ژن چاقی و ژن لاغری وجود دارد؟
خير؛ چون ميدانيم كه ژنها غير قابل تغييرند. مثل ژن رنگ پوست، يا چشم. ما
نميتوانيم ژنها را تغيير دهيم، چون ژنها داخل سلولهای بدنند و از اجداد و
نياكانمان به ما منتقل شدهاند. از آنجا كه چاقی و لاغری تغييرپذير است، هيچ كدام
ژن محسوب نميشوند.
اگر ژن چاقی و لاغری وجود ندارد، چرا گاهی همه اعضای برخی خانوادهها چاق، يا
برعكس، همه لاغرند؟
رفتارهای انسانها طبق قواعد ژنتيك است. هر فردی ژنهای
رفتاری خاص خود را از نياكان
خود دريافت ميکند و به ارث ميبرد. يكی از اين ژنهای رفتاري، ژن رفتاری خوراكی است كه در خانوادهای با ژن رفتاری پرخوري، باعث چاقی افراد خانواده، در خانوادهای ديگر با رفتار معتدل در تغذيه، باعث خوشاندامي، و نهايتاً در خانوادههائی با
رفتار عدم تمايل به خوردن يا نفرت از غذا، سبب لاغری افراد ميشود.
دو خانواده را در نظر بگيريد كه در يكي، همگی لاغر و در ديگری همگی چاق هستند. فرض
كنيد يك جعبه شيرينی در يخچال خانه هر دو خانواده وجود دارد.
چه بسا در خانواده لاغرها تعداد زيادی از قطعات شيرينی پس از چند روز خراب شده،
روانه سطل آشغال شود؛ زيرا پدر يا مادر خانواده ميگويند شيرينی را برای بچهها
خريدهاند. بچهها نيز هر يك بهانهای ميآورند: يكی ميگويد: ميل ندارم؛ دومی ميگويد:
الآن سير هستم؛ سومی ميگويد: حوصله ندارم. چهارمی ميگويد: باشد برای فردا و پنجمی … خلاصه هر يك، طوری از خوردن طفره ميرود.
ولی در خانواده چاقها، وقتی پدر از سر كار برميگردد، ميبيند جعبه شيرينی هم نيست
و نابود شده است! بچهها شيرينی را خوردهاند و جعبه خالی را در سطل آشغال انداختهاند. اين خانواده رفتار بخور بخور را به ارث بردهاند و هر
كدام كه در يخچال را باز كردهاند، يك قطعه از شيرينی خوردهاند. اينها چاقی را به
ارث نبردهاند، رفتار «اگر ديدی بخور»، يا اضافه خوردن را به ارث بردهاند كه سبب
چاقی ميشود.
بنابراين، فرق زيادی بين رفتار و ژن وجود دارد. اگر
ژن چاقی يا ژن لاغری وجود داشت، هيچ اميدی به كاهش يا اضافه وزن نداشتيم، ولی چون
رفتار افراد قابل كنترل است، به راحتی ميتوان لاغرها را چاق و چاقها را لاغر كرد.
|
